نوشته‌های محمدمهدی معادی‌خواه

روزنوشت‌ها، خاطرات، دیدگاه‌ها، تحلیل‌ها،‌ توصیه‌ها، تجربیات و...

روزنوشت‌ها، خاطرات، دیدگاه‌ها، تحلیل‌ها،‌ توصیه‌ها، تجربیات و...

وبلاگ شخصی و رسمی من، محمدمهدی معادی‌خواه (-۱۳۷۴)؛ دانشجوی کارشناسی ارشد رشتهٔ «آموزش زبان انگلیسی» در دانشگاه اراک. (البته، این، وضعیت فعالی و حال حاضر من است)

خیلی خوش آمدید. اینجا یادداشت‌های شخصی و عمومی من را می‌خوانید.

اینجا قرار است دربارهٔ موضوعات مختلفی که به آن‌ها می‌اندیشم و دیدگاه‌های شخصی‌ام بنویسم.

۷ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «نگرانی» ثبت شده است

به گمانم سال نود و سه بود که می‌خواستم مطلبی بنویسم با عنوان «حس بد زندگی نکردن و خطرات اجتماعی آن». موضوع مطلب، عدم رضایت عمیق و نارضایتی ریشه‌دار از زندگی در میان ایرانیان و خطرات، پیامدها و تبعات آن بود. دقت کنید که حس می‌تواند واقعی باشد یا نباشد و موضوع بحث، این نیست که حس بد، بر پایۀ واقعیت است یا تنها بر پایۀ تصور. فعلاً کاری به این نداریم.


رویدادهای زندگی و تنبلی و... باعث شد که مطلب را ننویسم و اکنون چهار سال گذشته است.


امروز دیدم نویسندۀ عصر ایران، دقیقاً با افکاری شبیه به افکار آن روزهای من، این مطلب را نوشته است:


زنده بودن، بدون زندگی کردن؛ این خطر را جدی بگیریم

این که فرد، درست یا غلط، بر این باور باشد که حقش را از زندگی و دنیا نگرفته، می تواند نقش های اجتماعی او را دستخوش تغییرات منفی کند و اثری مخرب بر کنش اجتماعی او داشته باشد.


شاید بعداً بیشتر نوشتم.

اگر به طور مستمر و منظم، سوسیس، کالباس و همبرگر و... میخورید، بدانید و آگاه باشید که در حال بازی کردن با زندگی خود هستید.... از ما گفتن بود.


برخی از بیماری‌های مرتبط با سوسیس و کالباس و انواع غذاهای سریع:


بیماری‌های قلبی

چربی خون

چاقی

انواع سرطان

ناراحتی‌های گوارشی

آقا، خانم؛ خداوکیلی این چه وضعشه؟! درست رانندگی کنید.... این تعداد کُشته در سال خیلی رو اعصابه.... اگه راه و خودروها آشغالن، خب شما با درست روندن جبران کنید که این همه ایرانی و این همه نیروی مولدِ ایرانی هرسال از دست نره.... به امید اون روزِ خوب....

هر انسانی باید با ایدز، راه‌های انتقالِ آن و نحوۀ پیشگیری از آن آشنایی داشته باشد. برای این منظور، چند دقیقه وقت بگذارید، اینجا کلیک کنید و مقالۀ ایدز در ویکی‌پدیای فارسی را بخوانید.

رفتارهایی که در طیِ آنها ممکن است ویروس ایدز انتقال یابد، رفتارهای پرخطر نامیده می‌شوند که شامل ارتباط جنسی محافظت نشده، تزریق با سرنگ مشترک و تماس جسم آلوده به خون و ترشحات بدن فردِ آلوده با خون و ترشحات فرد دیگر است. به جز اشک، بزاق و عرق که حاوی مقادیر بسیار کم ویروس هستند، دیگر ترشحات امکان انتقال عفونت ایدز را دارند.

 هرگونه تماس جنسیِ محافظت نشده (بدون استفاده از پوشش*) رفتاری پرخطر است؛ چه فرد به عنوان تاپ وارد عمل جنسی شود و چه به عنوان بات.

ایدز، بیماری منحصربه‌فردی است. از هنگامی که ویروس بیماری ایدز وارد بدن یک فرد شود تا زمانی که حتی با آزمایش خون ویژۀ تشخیص اچ. آی. وی، مشخص شود که شخص حامل ویرویس است و ویروس به تعداد زیاد در خون او موجود است؛ ممکن است سه تا شش ماه طول بکشد. یعنی هر زمان که فردی آزمایش دهد و نتیجه، منفی به دست آید، آنچه می‌توان از آن مطمئن بود این است که او از شش ماهِ پیش به قبل رفتارِ پرخطر نداشته و یا اگر داشته، منجر به انتقال ویروس نگردیده است. برای اطمینانِ صد در صد از عدم ابتلا به اچ‌آی‌وی (ویروسِ ایدز)/ایدز، باید تمام رفتارهای پرخطر را کنار گذاشت و حداقل شش ماه پس از زمانِ آخرین رفتار پرخطر، آزمایش داد. این آزمایش، در مراکز مشاورۀ ایدز سراسر ایران، رایگان است. نشانی مرکز مشاورۀ ایدز شهر خود را می‌توانید از دانشگاه علوم پزشکی یا مرکز بهداشت شهرتان به دست آورید.

در پایانِ مقالۀ ویکی‌پدیای فارسی، در بخشِ «پیوند به بیرون» سایت‌های مفیدی دربارۀ مباحث مربوط به ایدز معرفی شده که برخی امکان پرسش و پاسخ به صورت ناشناس هم دارند.

از زمان ابتلا به ویروس تا بروز بیماری، بسته به بنیه و توان دفاعی بدنِ فردِ مبتلا، ممکن است حتی تا ده سال طول بکشد. هرچند بیشتر افراد +HIV پس از حداکثر پنج سال وارد فاز بروز سندرم ایدز خواهند شد.



*: منظور از پوشش، همان کـا*ندوم است.

علل عدم پیشرفت و عدم سودآوری جدی صنعت گردشگری ملی در ایرانِ ما، از نظر من، این‌ها هستند:


- نبودِ برنامۀ راهبردی و جدی و نداشتنِ ساز و کارهای معرفی و تبلیغ جاذبه‌های گردشگری در فضای مجازی و شبکۀ جهانیِ وب و دنیای اینترنت. هیچ یک از آثار تاریخی و طبیعی ما دارای وب‌سایت رسمی و برنامۀ موبایل رسمی نیستند. ابزارهای رسانه‌ای مبتنی بر فناوری اطلاعات، علاوه بر معرفی و شناساندن جاذبه‌ها، در رزرو بلیت، مسیریابی و دریافت نقشه، اطلاع از مراکز اقامتی و تفریحی و... نیز کاربرد جدی دارند.


- قطعی ارتباط با با نظام پرداخت مالی جهانی و بانک‌داری بین‌المللی و سامانه‌های کارت‌های اعتباری مسترکارت و ویزاکارت که باعث می‌شود مسافران مجبور به حمل پول نقد به ایران شوند و از آن بدتر این که نتوانند از راهِ دور، بلیت و اتاق رزرو کنند و....


- ما امنیت خوبی در کشورمان داریم. اما باید بهتر هم بشود.


- نبودِ سرویس‌های بهداشتی مناسب در جاده‌ها و راه‌ها. ما دستشویی‌های مناسب، تمیز و آبرومندِ بین‌راهی نداریم.


- عدمِ نظافتِ مناسبِ جاده‌ها و راه‌ها و برخی اماکن تاریخی


- کم داشتنِ هتل‌های آبرومند، مناسب و راحت در حدّ استانداردهای بین‌المللی


- دشواری اعطای ویزا به گردشگران خارجی و کمبود راهنمای مخصوص برای اتباع آمریکا و انگلستان.


- نبود برنامه مناسب و کارآمد برای معرفی و برندسازی در رسانه ها


این‌ها اگر حل شوند، شاهد سیلِ گردشگر و دلار به کشور خواهیم بود.


همچنین:

http://maadikhah.blog.ir/1394/07/24/Tourism-in-Iran

ما، عموم مردم ایران، باید از عمق جان باور کنیم که به صنعت گردشگری موفق و سودآور در کشورمان نیازمندیم و باید هر یک از ما، در هر جایگاهی، در حد توان به رشد و شکوفایی صنعت گردشگری ملی کمک کند.


- نفت، در زمانی نه چندان دور، در زمان نوه‌های ما، تمام خواهد شد و آن زمان، منبع درآمد اصلی ما از بین خواهد رفت. ما که کمتر هنری به غیر از فروش نفت داریم، در آن زمان چه خواهیم کرد؟ چگونه خرجِ بهداشت و درمان، آموزش و پرورش و حقوق کارمندانِ دولت را خواهیم داد؟ ما که درآمد اصلی ملی‌مان وابسته به نفت است، در آن زمان چگونه خواهیم زیست؟


- چه راهی برای خنثی‌سازی تبلیغات ضدایرانی بهتر از خدمات مناسب و امنیت برای گردشگران خارجی؟


- این همه فرصت درآمدزایی، جاذبۀ گردشگری و آثار تاریخی و باستانی در کشور ما، بلااستفاده مانده‌اند. در دنیای ما، کشورها اقدام به ساخت جاذبه‌های مصنوعی و الکی کرده‌اند و چه پول‌های بسیاری که درآورده‌اند و در همین زمان، ما هنرِ بهره‌مندی از میراث نیاکانمان را نداشته‌ایم. آیا حیف نیست؟