نوشته‌های محمدمهدی معادی‌خواه

روزنوشت‌ها، خاطرات، دیدگاه‌ها، تحلیل‌ها،‌ توصیه‌ها، تجربیات و...

روزنوشت‌ها، خاطرات، دیدگاه‌ها، تحلیل‌ها،‌ توصیه‌ها، تجربیات و...

وبلاگ شخصی و رسمی من، محمدمهدی معادی‌خواه (-۱۳۷۴)؛ دانشجوی کارشناسی ارشد رشتهٔ «آموزش زبان انگلیسی» در دانشگاه اراک. (البته، این، وضعیت فعالی و حال حاضر من است)

خیلی خوش آمدید. اینجا یادداشت‌های شخصی و عمومی من را می‌خوانید.

اینجا قرار است دربارهٔ موضوعات مختلفی که به آن‌ها می‌اندیشم و دیدگاه‌های شخصی‌ام بنویسم.

۳ مطلب با موضوع «پیشرفت کشور» ثبت شده است

لینک (پیوند): کلید خاموشی بحران: اقتصاد سیاسی حوزه نیرو در ایران؛ ریشه چالش آب و قطع برق (یادداشت و تحلیل حمید چیت چیان (وزیر نیرو در دولت یازدهم) دربارۀ سیاست قیمت گذاری و نرخ فروش برق و آب در کشور - روزنامۀ دنیای اقتصاد)(+)


البته این نکته را هم باید در نظر گرفت که از نظر مصرف برق، کشور ما در ردۀ نوزدهم جهان است و کشور آلمان که از نظر تعداد افراد جمعیت شبیه ماست؛ چندین رتبه از ما بالاتر است. (منبع) البته این حرف درست است که شاید مصرف برق آلمان بالاست چون برای مصــرف کــارخانه و مراکز تولــید کالا و خدمات استــفاده می شود؛ اما به هر حال، کشور ما، کشور پرمصرفی از نظر مصرف برق نیست. شاید هم چون ما در ایران منازل را با برق گرم نمی کنیم و با برق اجاق پخت و پز را روش نمی کنیم؛ مصرف تا حدی پایین است که در ردۀ نوزدهم قرار بگیریم.

به هر حال، مطالعۀ یادداشت خواندنی جناب چیت چیان، خالی از لطف نیست و لازم است همۀ ما به فکر باشیم و درست مصرف کنیم.

مرحوم پروفسور دکتر ابوبکر زین‌العابدین عبدالکلام (A. P. J. Abdul Kalam)، دانشمند علوم موشکی و هسته‌ای و رییس‌جمهور اسبق هند، سخنرانی بسیار جالب، آموزنده و تأمل‌برانگیزی دارند که می‌تواند الهام‌بخش باشد و ما را به تفکر وادارد. مخاطب این سخنرانی، مردم هند هستند؛ اما ما ایرانیان نیز به عنوان مردمان کشوری در حال توسعه، می‌توانیم مخاطب بخش عمده‌ای از این سخنان باشیم و از این گفتار، بیاموزیم تا کشوری بهتر و فردایی زیباتر داشته باشیم.

مطالعۀ این متن، اشاره‌ای ارزشمند برای یافتن نقش شخصی خود ما در توسعه و پیشرفت کشور، به ما می‌دهد.


شما به جای هند، نام ایران را بگذارید و مشکلات کشور ما را به جای مشکلات هندوستان، جایگذاری کنید.


  سخنرانی پروفسور زین‌العابدین عبدالکلام از اندیشمندان هند و پدر انرژی هسته‌ای این کشور


«

در خلال سه هزار سال گذشته، مردمانی از سراسر جهان به سرزمین ما، هندوستان، حمله کرده‌اند؛ زمین‌های ما را غصب کرده و اموالمان را به یغما برده‌اند. پس از اسکندر، یونانیان، ترک‌ها، مغول‌ها، پرتغالی‌ها، بریتانیایی‌ها، فرانسوی‌ها و هلندی‌ها بر ما تاخته‌اند؛ ولی ما، هیچ خصومت و جنگی را علیه ملت دیگر به راه نینداخته‌ایم. ما کسی را نکشته‌ایم؛ زمینی را غصب نکرده‌ایم و تلاش نکرده‌ایم تا فرهنگ و تاریخ سرزمینی را آن‌گونه که خود می‌خواهیم، تغییر دهیم. با وجود این که ما، باید به خود ببالیم؛ ولی لازم است برخی موارد را، هرچند علیه ما باشد، قبول کنیم. طی چهل سال گذشته، ما یک کشور در حال توسعه بوده‌ایم؛ ولی اکنون وقت آن رسیده که به سوی توسعه‌یافتگی حرکت کنیم. از لحاظ تولید ناخالص داخلی، ما در میان پنج کشور نخست جهان هستیم. نرخ رشد اقتصادی ما در برخی عرصه‌ها، ده درصد است. فقر رو به کاهش است و پیشرفت و توسعۀ ما در سطح جهان به رسمیت شناخته شده‌است. با این حال، ما از اعتمادبه‌نفس کافی برای این که خود را ملتی توسعه‌یافته بدانیم، برخوردار نیستیم.

چرا رسانه‌ها در اینجا اینقدر منفی هستند؟ چرا ما در هند، نقاط قوت و دستاوردهای خود را نمی‌پذیریم و آن را مسخره می‌کنیم؟ ما ملت بزرگی هستیم. ما موفقیت‌های بزرگی داشته‌ایم؛ ولی نمی‌خواهیم به آن‌ها اذعان نماییم. چرا؟! ما کشور اول جهان در تولید شیر هستیم. ما در ساخت برخی انواع ماهواره‌ها کشور اول جهان هستیم. ما دومین تولیدکنندۀ آرد در جهان هستیم. ما دومین تولیدکنندۀ بزرگ برنج جهان هستیم. میلیون‌ها مورد از این دست موفقیت‌ها در زندگی ما وجود دارد؛ ولی رسانه‌ها اغلب بر اخبار بد، ناکامی‌ها و فجایع تمرکز می‌کنند. سال‌ها پیش، زمانی که در تل‌آویو بودم؛ یک روزنامۀ اسرائیلی را می‌خواندم. در روز قبل از آن، بمباران‌های زیادی رخ داده و منجر به مرگ بسیاری شده بود؛ ولی صفحۀ اول روزنامه، به تصویری از مردی یهودی اختصاص داشت که ظرف پنج سال، زمین بیابانی و سنگلاخ خود را به مزرعه‌ای سبز و پرمحصول تبدیل کرده‌بود. این تصویری بود که هرکسی در اول صبح با آن مواجه می‌شد. جزئیات کشتار، بمباران و مرگ، در درون روزنامه و در بین سایر اخبار، پنهان بود. ولی در هندوستان، ما تنها دربارۀ مرگ، بیماری، تروریسم، تجاوز و جنایت می‌خوانیم. چرا ما اینقدر منفی هستیم؟! رسانه‌های ما به شکل چشمگیری در خصوص نگرشی که در ذهن ما شکل گرفته، مسئولند. رسانه‌ها تفکر و فلسفۀ منفی‌نگری و بدبینی را ترویج می‌کنند. سؤال دوم؛ چرا ما به عنوان یک ملت، اینقدر واله و شیدای کشورهای دیگر هستیم؟! ما فقط لباس، تلویزیون، فناوری و تکنولوژی خارجی را می‌پسندیم. مگر نمی‌دانیم که احترام به خود، از خوداتکایی و اعتمادبه‌نفس حاصل می‌شود؟

روزی در حیدرآباد مشغول سخنرانی بودم که یک دختر چهارده‌ساله از من تقاضای امضا کرد. از او پرسیدم که هدفش در زندگی چیست؟ پاسخ داد که می‌خواهم در هندوستانی پیشرفته زندگی کنم. از نظر او، شما و من بایست این هند پیشرفته را بسازیم. ما، باید علناً اظهار کنیم و جار بزنیم که هندوستان، کشوری توسعه‌نیافته نیست؛ بلکه ملتی بسیار توسعه‌یافته دارد. شما ممکن است بگویید که دولت ما کارآمد نیست. یا این که قوانین ما، خیلی قدیمی هستند. شما ممکن است بگویید که شهرداری، آشغال‌ها را به‌خوبی جمع نمی‌‌کند؛ خطوط تلفن به خوبی کار نمی‌کنند؛ راه‌آهن بیشتر به یک جوک شبیه است. خطوط هوایی ما، بدترین در سراسر جهان هستند و بسیاری از نامه‌ها و مرسولات پستی، هرگز به مقصد نمی‌رسند. شما ممکن است بگویید که کشور ما، محلی برای زندگی سگ‌ها شده و یک زباله‌دانی بزرگ است. شما ممکن است بگویید و باز هم بگویید.... ولی سؤال اینجاست که چه کاری برای پیشگیری از این‌ها انجام داده‌ایم؟

یک هم‌وطنتان را در حال مسافرات به سنگاپور، در نظر بگیرید. نامی برای او انتخاب کنید. چهره‌ای برای او در ذهنتان ترسیم نمایید. هنگامی که او از فرودگاه وارد سنگاپور می‌شود؛ هرگز ته‌سیگار یا ته‌ماندۀ مواد غذایی خود را بر روی زمین نمی‌اندازد. شما از خطوط متروی آن کشور، احساس غرور می‌کنید. شما پنج دلار برای عبور از خیابان اُرچارد، در بین ساعت پنج تا هشت بعدازظهر، می‌پردازید. اگر بیش از زمان مقرر، در رستوران یا پاساژی که در برگۀ شناسایی‌تان ذکر شده؛ توقف کنید؛ به محل پارکینگ بازمی‌گردید تا بلیت پارکینگتان را سوراخ کنید. در سنگاپور، شما هیچ چیز نمی‌گویید؛ هیچ انتقادی نمی‌کنید؛ این‌گونه نیست؟! شما جرأت ندارید در ماه رمضان در اماکن عمومی دبی چیزی بخورید. همچنین، جرأت ندارید که بدون پوشاندن موها در جده، تردد کنید؛ یا در واشنگتن، سرعت خودرویتان از پنجاه و پنج مایل در ساعت (88 کیلومتر بر ساعت) تجاوز کند و به مأمور راهنمایی و رانندگی بگویید: «تو مگر مرا نمی‌شناسی؟!» شما پوست میوه‌هایی را که در سواحل استرالیا و نیوزیلند می‌خورید؛ فقط در سطل زباله می‌اندازید. آیا شما در خیابان‌های توکیو آشغال می‌ریزید؟ چرا شما در بوستون، بلیت تقلبی خریداری نمی‌کنید؟ ما کماکان داریم دربارۀ همان «شما» صحبت می‌کنیم. شمایی که سیستم یک کشور خارجی را در آن کشور، به راحتی قبول می‌کند؛ ولی در کشور خود، این کار را نمی‌کند. شما که به محض بازگشت به هند، کاغذها و ته‌سیگار خود را بر زمین می‌اندازید.

شما که در یک کشور خارجی، شهروندی مطیع قانون هستید؛ چرا همین کار را در هند انجام نمی‌دهید؟ زمانی در مصاحبه‌ای، نمایندۀ معروف بمبئی، آقای تینایکار، نکته‌ای گفت: «قدم زدن سگ‌های افراد ثروتمند، در پیاده‌رو و خیابان‌ها، سبب تجمع مقادیر زیادی فضولات شده که منظرۀ شهر را بسیار زشت و نامطبوع ساخته.» وی در ادامه افزود: «سپس همان مردم در گوشه‌و‌کنار از دولت و مقامات به دلیل کثیف بودن پیاده‌رو و خیابان‌ها انتقاد می‌کنند. آن‌ها توقع دارند دولت برایشان چه‌کار کند؟! با خاک‌اندازی سگ‌ها را دنبال کند و هرجا آن‌ها فشاری بر روده‌هایشان احساس کردند؛ خاک‌انداز را زیرشان بگیرد؟! در آمریکا، مالکان سگ‌ها همگی خاک‌انداز یا وسیله‌ای را با خود می‌برند تا هرگاه سگشان کارش را انجام داد؛ محل را پاک کنند. همین شرایط در ژاپن نیز وجود دارد. آیا شهروندان هندی، این کار را در اینجا انجام می‌دهند؟!» او راست می‌گفت. ما دولت را وسیله‌ای برای فرافکنی مسئولیت‌ها از دوش خود می‌دانیم. ما می‌خواهیم مثل نازپروردگان، گوشه‌ای بنشینیم و انتظار داشته‌باشیم دولت برایمان همه‌کار انجام دهد؛ در حالی که خود هیچ‌گونه مشارکتی نمی‌کنیم. ما از دولت انتظار داریم همه‌جا را تمیز کند؛ ولی از انداختن زباله به همه‌جا به‌جز سطل آشغال، ابایی نداریم. ما انتظار داریم که راه‌آهن، دستشویی‌های تمیزی برایمان فراهم کند؛ ولی خودمان نمی‌خواهیم طرز صحیح استفاده از کاغذ توالت را بیاموزیم1. ما از هواپیمایی هند توقع داریم که بهترین غذا و امکانات را برایمان فراهم کند؛ ولی دست از دزدی و برداشتن چیزهای کوچک برنمی‌داریم. جالب است که حتی کارمندان هواپیمایی نیز دست به این کار زشت می‌زنند. این همۀ سیستم است که باید تغییر کند. خب، چه کسی باید سیستم را تغییر دهد؟! مگر سیستم، از چه چیزی تشکیل شده؟ پاسخ خیلی ساده است. سیستم شامل خود ما، همسایگان، هم‌محله‌ای‌ها، همشهریان، ساکنان سایر شهرها و دولت می‌شود. هنگامی که نوبت به ما می‌رسد تا مشارکت مثبتی در سیستم داشته باشیم؛ خود و خانواده‌مان را در پیلۀ امنی در یک گوشه قرار می‌دهیم و مثال‌هایی از کشورهای دور می‌زنیم و منتظر می‌شویم تا مخاطبان بگوید: «بله! درست می‌فرمایید. مملکت ما درست نمی‌شود!» ما مردم برای بیدار شدن از خواب، نیاز به صدای مسلسل داریم! چند انتخاب داریم: اول، آن که منتظر جادوگری بمانیم تا با جاروی جادویی خود، تمام سرزمین‌مان را پاک‌سازی کند و یا این‌که کشور را ترک کنیم و از آن، بگریزیم؛ مثل افراد تنبل یا ترسو. ما به آمریکا می‌گریزیم تا در زیر نورِ پیشرفت و توسعۀ آن‌ها، حمام آفتاب بگیریم و سیستم‌شان را تحسین کنیم. هرگاه نیویورک ناامن شد؛ به انگلستان می‌رویم. هنگامی که انگلستان دچار رکود و بحران اقتصادی شد؛ با پروازی به کشورهای حاشیۀ خلیج فارس مهاجرت می‌کنیم. هرگاه خلیج فارس دچار جنگ و بحران شد؛ ما برای رهایی خود، به خانه و نزد دولت هند بازمی‌گردیم. هرکسی به دنبال سوءاستفاده و تجاوز به کشور است. کسی به فکر تغذیۀ سیستم نیست. ما وجدان خود را به پول و منابع شخصی فروخته‌ایم.

من سخنان خود را با جمله‌ای از جان اف. کندی به پایان می‌برم که روزی به مردم هندوستان گفت: «تلاش کنید هرآن‌چه لازم است را انجام دهید تا هند نیز کشور پیشرفته‌ای مانند سایر کشورهای پیشرفته باشد.2»

»


ترجمۀ کیوان شعبانی‌مقدم

 

از کتاب « نه یک انتخاب، که تنها انتخاب»، کیوان شعبانی‌مقدم و پریسا پاشایی. قم: انتشارات شاکر. چاپ دوم: 1394. شابک: 8-57-2883-964-978. شمارۀ مدرک: 3881263. موضوع: محیط زیست، حفاظت، آلودگی‌ها، تأثیر بر محیط زیست. رده‌بندی کنگره: 1394، 9ن 6ش/TD174



پانویس


1. قضیۀ کاغذ توالت در ایران باید به رعایت نظافت در سرویس های بهداشتی تبدیل شود که برخی رعایت نمی کنند. بومی سازی را خودتان انجام دهید. تشکر.
2. کندی حرف های خوب و جالب زیاد دارد. مثل این که علیه اسرائیل هم یکجا، چیزی گفته. بیخود نبود دخلش را آوردند. (به محتوای این مطلب، ارتباط چندانی نداشت؛ ببخشید)

پی نوشت

خطوط تلفن همراه و هواپیمایی های داخلی ما تا حدودی دچار مشکلاتی مانند هند هستند. اما پُست، خدا را شکر، وضع قابل قبول و رضایت بخشی دارد.

دقت بفرمایید که فقر در هند به دلیل جمعیت زیاد، بسیار وضع فجیع و وحشتناکی دارد. فقیرترین فقرای ما هم وضعشان به بدی و وحشتناکی فقرای هند نیست. فساد در مؤسسات خیریۀ هندی در بعضی نقاط بسیار است. (ماجرای خانم نرگس کلباسی اشتری و رایاگادا (؟!)) هند به دلیل قدرت در صنایع تسلیحاتی و دفاعی و هوافضا، تاحدودی جزو قدرت های نوظهور است. از نظر رفاه، در برخی زمینه ها وضع ما بهتر است و در بعضی کالاها و اقلام هم، آنجا ارزانی است. بنزین در کشور ما ارزان تر از آنجاست. خلاصه اگر هند به جایی رسیده، به هرجایی که بوده؛ ما هم می توانیم به آنجا برسیم.

جان مایۀ این سخنرانی آن است که برای خود وظیفه و مسئولیت تعریف کنیم و نسبت به خود و نقش خود حساس باشیم و در حد امکان، هر جا می توانیم؛ به امور کشور خود کمک کنیم. به فساد فکر نکنیم؛ از خود شروع کنیم.

ایران ما در تولید برخی میوه ها در ردۀ نسبتاً خوبی است. در برخی صنایع هم پیشرفت هایی داشته. ما نیروی کار متخصص داریم؛ بچه های شریف و صنعتی امیرکبیر و... را داریم؛ اراده و کاهش فساد لازم است. در نبود فساد، اتفاقات خوب بسیاری خواهد افتاد. فساد هم کوچک و بزرگ و خرد و کلان دارد و کوچکترین فرد هم می تواند مرتکب آن شود.

مشارکت در امور ملی، از پرداخت مالیات تا همکاری با نهادهای دولتی و مردمی و کمک به مدارس و... تا ایجاد اشتغال و نریختن آشغال و همکاری در بازیافت و...، دامنۀ وسیع و گسترده ای دارد.



خواهران، برادران، میدونید چرا دولت هرگز در کشور ما پاسخگو نیست؟ یکی از دلایلش مطالبهگر نبودنِ ماست.... هر مسئلهای مربوط به دولت هست، از راههای مختلف از دولت بخواین که کاری کنه و نتیجه رو اعلام کنه.... یکی از اون راهها هم تماس با شماره تلفن 111 در سراسر کشوره.